เป็นตอนแรกของบทแรกนะคะ
จะตัดเป็นตอนสั้นๆ จะได้ไม่รู้สึกขี้เกียจอ่านค่า
อยากให้ได้อ่านกัน
 
ถ้าอยู่ๆมีคนร่วงลงมาจากตึกจะทำไงดีน้า...?  ลองดูนะคะ
ว่าอีตาพระเอกหน้าเครียดของแกงจืดเขาจะทำยังไง
 
บทที่ 1  ความลับ

ตอนที่1

                ฉันกำลังตกลงไป... ตกลงไป... ตกลงไป...

                “ตุ้บ!!!”

-                     อะไรอีกวะเนี่ย... 

ตอนแรกผมเจอรองเท้าผู้หญิงกับโทรศัพท์มือถือถูกใส่ไว้ในถุงพลาสติกแล้วราดด้วยกาวจนเลอะไปหมดในถังขยะ แล้วอยู่ๆ กระเป๋านักเรียนของใครก็ไม่รู้หล่นลงมาจากตึก มาอยู่ตรงหน้าผม เฮ้อ... ทุกวันนี้ทำไมคนถึงชอบแกล้งคนอื่นกันนักนะ  ผมเดินไปก้มเก็บกระเป๋าใบนั้นขึ้นมา กาวลาเท็กซ์เหนียวหนับเทราดจนเลอะไปหมด คงเป็นของเจ้าของรองเท้าในถังขยะนั่นแน่ๆ จะแกล้งกันไปทำไมว้า...

-                    ใครมันเล่นอะไรบ้าๆอย่างนี้วะ.   

ผมแหงนหน้าขึ้นไปมองบนตึก  ทั้งๆที่รู้ว่าตัวการมันคงไม่ยืนอยู่ให้ผมจับได้หรอก แล้วผมก็เห็นอะไรร่วงลงมาจากตึก

-                    อะไรดำๆ? ตุ๊กตา? อะไรวะ?

มันค่อยๆหล่นลงมา ต่ำลงมา ต่ำลงมา จนเห็นผมยาวสีน้ำเงินเข้มปลิวกระจายไปทั่ว

-                    ผม? ผมปลิว?

“เฮ้ยยย!!!”

ผู้หญิงตกลงมาจากตึก!!!  จะบ้าแล้ว!!! นี่มันตึกเจ็ดชั้นนะเว้ยยย!!! ตายจริงๆนะเว้ยย!! โดดลงมาได้ไงวะเนี่ย!!!

ผมรีบวิ่งไปตรงจุดที่คาดว่า ยัยนั่นจะตกลงมาแน่ๆ ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น รู้แต่ว่าจะให้ผมยืนดูคนตกลงมาตายนี่มันไม่ใช่นิสัยจริงๆ ผมเกร็งแขนรอรับเต็มที่ (ตกลงมาทับกันตายก็ค่อยว่ากันทีหลัง) 

ฟิ้วววว.....

ภาพที่ผมกำลังมองอยู่ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นภาพสโลว์โมชัน ผมได้แต่อ้าปากค้างอย่างไม่รู้ตัว   จะบ้าตาย!!! เธอไม่ได้ดิ่งลงมาอย่างที่ควรจะเป็น เธอค่อยๆปลิวลงมา ปลิวลงมาเรื่อยๆเหมือนกระดาษ นี่มันคนหรืออะไรวะ?

“ อุ้บ!! ”  ผมก้าวออกไปข้างหน้า รับ (หรือตัวอะไรไม่รู้?) ผู้หญิงคนนั้นไว้ได้พอดี  แต่ให้ตายเถอะ ถ้าผมหลับตาอยู่ผมคงนึกว่าตัวเองกำลังอุ้มตุ๊กตายาง  เธอ... เธอ... เบาจนแทบจะไม่มีน้ำหนัก

-                    นี่มันตัวอะไรวะเนี่ยยย!!!!

สงบใจที่มันไปไหนแล้วไม่รู้ เจอเรื่องแบบนี้ไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลยก็คงถึงนิพพานแล้วล่ะ ที่วางเฉยต่อทุกอย่างได้แต่ผมไม่ได้เป็นอย่างนั้นน่ะสิ ผมค่อยๆประคองเธอลงนั่ง (ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าใช่คนหรือเปล่า) เพราะมือผมสั่นจนประคองเธอไว้ไม่ไหวแล้ว ทั้งที่เธอเบาเสียขนาดนั้น อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเหตุการณ์นี้มันเกิดตอนพักเที่ยงไม่ใช่ตอนเลิกเรียนแล้วอย่างนี้มันจะวุ่นวายกันขนาดไหน มือที่สั่นไปหมดของผมลองจับแขนเธอดู มันนุ่มนิ่มไปหมดเหมือนผิวหนังของคนธรรมดา

- ไม่น่าเชื่อ!!! นี่มันแขนคน แล้วทำไมมันเบาอย่างนี้ล่ะ  ผมค่อยๆเกลี่ยผมยาวสีน้ำเงินที่ระปิดใบหน้าออก...

“ กีรติ... ” นี่มันคาดไม่ถึงเสียยิ่งกว่า นี่มัน ยัยกาว ยัยนั่นจริงๆ ยัยมนุษย์ล่องหน เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องของผมเอง ผมไม่สนิทกับเธอขนาดเรียกชื่อเล่นกันได้หรอก จะว่าไปเธอยังไม่เคยพูดกับผมสักคำ ทั้งที่อยู่ห้องเดียวกันมาได้เทอมนึงแล้ว ผมแตะแก้มที่เย็นชืด เธอคงเป็นลมหมดสติไปตอนตกลงมา “ กีรติ... กีรติ...”

“หือออ...” ดวงตากลมโตสีชมพูใสเหลือบขึ้นมองผมเขม็ง ริมฝีปากแดงเรื่อนั่นขยับเหมือนพูดอะไรที่ผมได้ยินไม่ชัด

“อะไรนะ” ผมก้มลงไปใกล้กว่าเดิมเพื่อจะได้ยินเสียงเธอให้ชัดขึ้นอีกหน่อย ผมได้กลิ่นคาราเมลหอมๆระเหยออกมาจากตัวเธอ แต่ก่อนที่ผมจะเคลิ้มไปกับกลิ่นนั้น

“ไอ้หมาลามก แกกำลังจับอะไรของฉันอยู่ หา!!!!” เสียงอัลตราเซอร์ราวด์ก้องเข้าหูผมเต็มๆ ผมผงะถอย จังหวะเดียวกับที่ยัยนั่นผลักและดิ้นออกจากอ้อมแขนของผมมานั่งอยู่ตรงกันข้าม

“จะบ้าหรือไง!!! ตะโกนมาได้” ผมใช้นิ้วแยงหูของตัวเองที่ตอนนี้มันดับไปแล้ว  ยัยนั่นนั่งปัดเสื้อผ้าอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ สายตาที่มองหาที่ผมดูอย่างกับโกรธกันมาสักร้อยชาติ

-                    ฉันเพิ่งช่วยเธอเมื่อกี๊นาโว้ยยย!!! คำขอบคุณน่ะมีไหม.

“นี่...”

“หุบปากไปเลยนะ แก” ยัยนั่นปราดมาหาผม มือนุ่มนิ่มนั่นบีบที่แก้มของผมทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียว “ถ้าแกพูดเรื่องนี้กับใคร แกตายแน่!!!”

ผมจับมือยัยนั่นออก พร้อมกับที่ยัยนั่นสะบัดมือหนีไปจากมือของผม แล้วก็ลุกขึ้นไปยืนห่างๆพลางเช็ดมือข้างนั้นกับกระโปรงอย่างขยะแขยง

- หนอย!!

“จำไว้นะไอ้หมาหน้าโง่...”
 
เดี๋ยวมีต่อค่าจะอัปเรื่อยๆ
อยากให้ได้อ่านกัน ช่วยเม้นท์ด้วยนะคะ จะได้เอาไปปรับปรุงค่า
 
 

edit @ 8 Sep 2011 23:33:16 by แกงจืดเต้าหู้

Comment

Comment:

Tweet